Pomiędzy stacją źródłową tudzież docelową zostaje zestawione logiczne złącze
zwane kanałem wirtualnym VCC (ang. Virtual Channel Connection). Kanały o tym samym węźle docelowym tworzą tzw. wirtualną ścieżkę VPC (ang. Virtual Path Connection). W komutatorze ATM ma obszar
multipleksacja statystyczna poszczególnych kanałów. Kanały również ścieżki wirtualne są rozróżniane na wskroś części nagłówka ATM - niwa VPI (ang. Virtual Path Identifier) także
grunt VCI (ang. Virtual Channel Identifier).
Użycie ścieżek wirtualnych znacznie upraszcza zarządzanie całą siecią. Wynika to z faktu, że wartość
ścieżek wirtualnych jest mniejsza od czasu liczby kanałów wirtualnych. Dzięki temu złączenie
połączenia wewnątrz
węźle pośrednim, na wskroś który przebiega informacja
ścieżka, wpływa na zwiększenie szybkości
zestawiania nowego połączenia, wykorzystującego ścieżki wirtualne.
Kanały wirtualne, które należą do jednej ścieżki wirtualnej muszą określać się jednakowym poziomem wymaganej jakości usługi QoS.